Obrazki logiczne: jak rozwiązywać nonogramy krok po kroku

Technika 1 · podstawy

Pełne linie i zera

Każdą planszę zacznij od zsumowania każdego opisu: liczby plus jedno puste pole między każdą parą. Jeśli suma równa się szerokości planszy, bloki mieszczą się tylko w jeden sposób i linia jest rozstrzygnięta od brzegu do brzegu. Na planszy 7x7 opis 4 2 daje 4 + 1 + 2 = 7, a 2 2 1 daje 2 + 2 + 1 plus dwie przerwy, czyli też 7. Zamaluj bloki i od razu skreśl przerwy. Skreślenia znaczą tyle samo co zamalowane pola: każde jest ścianą dla linii, która je przecina, a o takie ściany opierają się kolejne techniki.

Opis 0 to drugi prezent: cała linia zostaje pusta, więc skreśl ją w całości przed wszystkim innym. Rowcall daje każdej linii co najmniej jedną liczbę, ale w gazetkach z obrazkami logicznymi 0 pojawia się często. Zwróć też uwagę na linie, którym niewiele brakuje do pełnej szerokości: jedno albo dwa pola zapasu od razu dają część wspólną.

Gdzie patrzeć: opisy z wieloma liczbami albo z jedną dużą liczbą. Zsumuj je, zanim dotkniesz pola.

Technika 2 · podstawy

Część wspólna bloków

Przesuń wszystkie bloki linii maksymalnie w lewo, a potem maksymalnie w prawo. Pole, które ten sam blok zakrywa w obu położeniach, jest zamalowane, gdziekolwiek ten blok naprawdę leży. Szybkie liczenie: zapas to szerokość minus pełna długość opisu, czyli liczby plus przerwy. Każdy blok dłuższy niż zapas daje tyle zamalowanych pól, ile wynosi jego długość minus zapas, ze swojego środka. W wierszu o szerokości 7 opis 3 2 zajmuje sześć pól, więc zapas wynosi 1: trójka daje dwa pola, a dwójka jedno. Sama piątka na siedmiu polach ma zapas 2 i daje trzy pola.

Porównuj każdy blok tylko z nim samym. Trójka przesunięta w prawo i dwójka przesunięta w lewo mogą zakryć to samo pole, ale pole pod dwoma różnymi blokami niczego nie dowodzi. Zastosuj część wspólną do każdej linii nowej planszy: otwiera prawie każdy obrazek logiczny i przydaje się znowu później, na krótszych odcinkach między skreśleniami.

Gdzie patrzeć: duże liczby i opisy, którym do szerokości brakuje dwóch albo trzech pól.

Technika 3 · podstawy

Za małe luki

Skreślenia dzielą linię na odcinki otwartych pól. Odcinek krótszy niż najmniejsza liczba w opisie nie pomieści żadnego bloku, więc każde pole w nim zostaje puste. Patrz między dwa skreślenia oraz między skreślenie a brzeg planszy: dwa otwarte pola w linii z opisem 3 są martwe. To samo dotyczy pól, do których nie sięga żaden blok, na przykład za najdalszym położeniem ostatniego bloku. Skreślanie ich to nie zbędna robota: każde nowe skreślenie jest ścianą dla wiersza albo kolumny, która przez nie przechodzi.

Gdy martwe odcinki znikną, policz od nowa, co zostało. Tutaj trójka ma już tylko jeden odcinek, w którym się mieści, długi dokładnie na trzy pola, więc wypełnia go w całości: pełna linia wewnątrz linii. Za małe luki i część wspólna często tak się zmieniają. Jedna zabiera miejsce, druga korzysta z tego, które zostało.

Gdzie patrzeć: linie ze skreśleniem blisko brzegu i krótkie luki między dwoma skreśleniami.

Technika 4 · średni poziom

Klej: pola przy brzegu

Zamalowane pole blisko brzegu planszy albo skreślenia jest do niego przyklejone. Jeśli otwartych pól przed nim jest mniej niż pierwsza liczba opisu, pierwszy blok się tam nie zmieści, więc to pole należy do tego bloku. Blok musi wtedy sięgać co najmniej na swoją długość od ściany, a każde pole od zamalowanego pola do tego miejsca jest zamalowane. Zamalowane pole tuż przy brzegu, gdy pierwszą liczbą jest 3, zamalowuje to pole i dwa następne. Korzystaj z tego z obu stron: ostatni blok jest tak samo przyklejony do przeciwnej ściany.

Klej daje najwięcej, gdy pole dotyka ściany, a takie pole często pochodzi z pełnej linii albo z części wspólnej w drugim kierunku. Gdy blok osiągnie pełną długość, zamknij go skreśleniem, jak pokazuje następna technika.

Gdzie patrzeć: zamalowane pola w pierwszych albo ostatnich dwóch, trzech polach linii i tuż za skreśleniem.

Technika 5 · średni poziom

Zamykanie gotowego bloku

Gdy blok zamalowanych pól jest tak długi jak największa liczba w opisie, jest gotowy: nie może urosnąć, bo żadna liczba w opisie nie jest dłuższa. Skreśl pole po każdej jego stronie. Działa to też przy mniejszych liczbach, gdy wiadomo już, który blok jest który, na przykład przy pierwszym bloku przyklejonym do brzegu. Te dwa skreślenia łatwo znaleźć i często odblokowują krzyżujące się linie, bo każde jest nową ścianą dla linii, w której stoi.

Uwaga na bloki krótsze niż największa liczba. Blok 2 w linii z opisem 2 3 może wciąż być początkiem trójki, więc nie zamykaj go, dopóki kolejność bloków albo miejsce wokół tego nie wykluczą.

Gdzie patrzeć: bloki tak długie jak największa liczba ich opisu, zwłaszcza przy dużych liczbach jak 4 albo 5.

Technika 6 · średni poziom

Łączenie

Dwa zamalowane pola w jednej linii, z otwartymi polami pomiędzy, trzeba połączyć, gdy należą do tego samego bloku: blok zakrywa oba, więc zakrywa też każde pole między nimi. Opis z jedną liczbą to prosty przypadek, bo każde zamalowane pole w tej linii należy do tego jednego bloku. Przy kilku liczbach najpierw ustal, do którego bloku należy każde pole, zwykle od brzegu, od skreślenia albo od bloków już ustawionych. Potem sprawdź, czy blok jest dość długi, żeby zakryć oba, i zamaluj przerwę.

W przykładzie pierwsze zamalowane pole leży przy brzegu wiersza, więc jest jedynką, a skreślenie za nim zamyka ten blok. Dwa pozostałe pola mogą należeć tylko do trójki, a trójka, która zakrywa oba, musi wypełnić pole między nimi.

Gdzie patrzeć: zamalowane pola oddalone o dwa albo trzy pola, w linii z niewieloma liczbami.

Technika 7 · średni poziom

Rozdzielanie

Rozdzielanie to odwrotność łączenia. Jeśli zamalowanie pola między dwoma blokami dałoby blok dłuższy niż największa liczba w opisie, to pole zostaje puste. Dodaj oba bloki i pole między nimi: jeśli suma przekracza każdą liczbę, skreśl to pole, a bloki zostają osobno. W liniach z opisami jak 1 3 albo 2 2 zdarza się to ciągle, bo pojedyncze pole i para oddalone o jedno pole wyglądają, jakby mogły stać się blokiem 4.

Rozdzielanie daje jedno skreślenie, ale przydatne: mówi, że te dwa bloki to różne liczby opisu, a często też które. Tutaj pojedyncze pole może być tylko jedynką, a para należy do trójki. Skreślenie blokuje trójkę z lewej, więc może urosnąć tylko w prawo.

Gdzie patrzeć: dwa bloki z jednym otwartym polem pomiędzy, w liniach z małymi liczbami.

Technika 8 · średni poziom

Rtęć

Rtęć to szczególny przypadek za małych luk, nazwany od tego, jak rtęć cofa się od ścianek naczynia. Pojawia się, gdy zamalowane pole leży od ściany dokładnie o długość pierwszej liczby: otwartych pól przed nim starcza akurat na pierwszy blok, ale blok w tym miejscu dotknąłby pola i zlał się z nim. Pole należy więc do pierwszego bloku, a ten blok nie sięga ściany. Skreśl pole przy ścianie. Sprawdzaj to od obu końców linii.

Wygląda na niewiele, jedno skreślenie. Ale pojawia się w liniach, w których część wspólna i klej nic nie dają, a to jedno skreślenie jest nową ścianą dla wiersza albo kolumny, w której stoi. Do tego wiadomo już, do którego bloku należy pole, i na tym opierają się kolejne ruchy w tej linii.

Gdzie patrzeć: zamalowane pole, przed którym do brzegu albo skreślenia jest dokładnie tyle otwartych pól, ile wynosi pierwsza liczba.

Technika 9 · średni poziom

Krzyżowanie wierszy i kolumn

Żadna linia nie rozwiązuje się długo sama. Każde zamalowane pole i każde skreślenie leży w jednym wierszu i jednej kolumnie, więc po każdym ruchu spójrz na linię, która je przecina. Wiersz, który na pustej planszy nic nie dawał, może się otworzyć, gdy tylko kolumna postawi w nim zamalowane pole. Pracuj przejściami: wiersze, potem kolumny, potem znowu wiersze, i wracaj tylko do linii, które od ostatniego razu zyskały pole. Na trudnych planszach to chodzenie tam i z powrotem jest całą grą, a każde przejście daje tylko jedno albo dwa pola.

Trzymaj w głowie krótką listę. Gdy ruch dodaje pola w wierszu, zapamiętaj kolumny, których dotknął, i przejdź do nich, zaczynając od tej, która zyskała najwięcej. Oszczędza to przeglądania całej planszy po każdym ruchu.

Gdzie patrzeć: linie, które właśnie zyskały zamalowane pole blisko środka albo skreślenie blisko końca.

Technika 10 · zaawansowana

Sprzeczność w linii

Gdy szybkie techniki się wyczerpią, weź jedno otwarte pole i zapytaj, co by było, gdyby było zamalowane albo puste, patrząc tylko na jego linię. Jeśli jeden wybór nie zostawia żadnego sposobu na ułożenie bloków z opisu, pole musi być tym drugim. To nie zgadywanie: sprawdzasz jedną linię, nie całą planszę, i sprawdzenie kończy się po kilku ruchach. Zacznij od pól obok zamalowanego pola i od krótkich linii, w których kilka pól jest już znanych, bo tam bloki mieszczą się tylko na kilka sposobów.

Każdą planszę Rowcall da się skończyć taką logiką linii, więc nigdy nie trzeba zgadywać na całej planszy. Jeśli żadne pole w żadnej linii nie prowadzi do sprzeczności, umknął jakiś łatwiejszy ruch: wróć do części wspólnej i za małych luk w liniach, które zmieniły się ostatnio.

Gdzie patrzeć: pole tuż obok samotnego zamalowanego pola, w linii, której ostatnia liczba jest mała.

Częste błędy

• Porównywanie dwóch różnych bloków w części wspólnej. Pole jest zamalowane tylko wtedy, gdy ten sam blok zakrywa je w skrajnym lewym i w skrajnym prawym położeniu. Jeden blok z lewej i drugi z prawej nad tym samym polem niczego nie dowodzą.
• Pomijanie przerw przy sumowaniu opisu. 3 1 2 zajmuje 3 + 1 + 2 pola plus dwie przerwy, razem 8. Bez przerw widać miejsce, którego nie ma.
• Pomijanie skreśleń. Skreślenie to informacja, nie ozdoba. Za małe luki, klej i rtęć opierają się o skreślenia, więc pole, o którym wiadomo, że jest puste, ale nie jest skreślone, ukrywa następny ruch. Włącz Automatyczne skreślenia w ustawieniach, jeśli łatwo o nich zapomnieć.
• Zbyt wczesne zamykanie bloku. Blok jest gotowy dopiero wtedy, gdy żadna liczba w opisie nie jest dłuższa albo gdy wiadomo, którą liczbą jest. Dwójka w linii z opisem 2 3 może wciąż być początkiem trójki.