Jak rozwiązać Star Battle: techniki na każdą planszę

Technika 1 · podstawy

Ostatnie wolne pole

Każdy wiersz, każda kolumna i każdy kolor potrzebuje dokładnie jednej gwiazdy, więc każdy z nich stawia to samo pytanie: gdzie jest jego gwiazda? Gdy wszystkie pola oprócz jednego są wykluczone, odpowiedzią jest pole, które zostało. Brzmi to zbyt prosto jak na technikę, ale właśnie ten krok zamienia kropki w gwiazdy. Większość pracy w Star Battle to wykluczanie pól, a tu ta praca się zwraca. Najpierw sprawdzaj kolory, bo to je najłatwiej przeoczyć: wiersz ogarnia się jednym spojrzeniem, kręty kolor z siedmiu pól już nie.

Warto zrobić z tego nawyk po każdej serii kropek: obejrzyj każdy wiersz, kolumnę i kolor, które właśnie straciły pole, i policz, co zostało. Jeśli któremuś nie zostało żadne wolne pole, wcześniejsza kropka była błędna. Trzeba ją znaleźć, zanim pójdzie się dalej.

Gdzie patrzeć: małe kolory oraz każdy wiersz i kolumna, które właśnie dostały nową kropkę.

Technika 2 · podstawy

Wyczyść pola wokół każdej gwiazdy

Nowa gwiazda rozstrzyga cztery sprawy naraz. Jej wiersz, kolumna i kolor mają już swoją gwiazdę, więc wszystkie pozostałe pola w nich są puste. A żadna gwiazda nie może jej dotykać, więc osiem pól dookoła też jest pustych. Te kropki warto postawić od razu. Gwiazda z nieoznaczonymi polami dookoła to najczęstszy powód, dla którego rozwiązywanie staje w miejscu, bo każda kolejna technika czyta tylko pola naprawdę wykluczone. Na planszy 6x6 jedna gwiazda blisko środka czyści ponad jedną trzecią siatki.

Najważniejsze są pola na skos, bo tylko ich nie obejmuje ani wiersz, ani kolumna. Często to one decydują o następnym kroku: kropka w rogu gwiazdy może zabrać sąsiedniemu kolorowi ostatnie zapasowe pole, a wtedy gwiazda tego koloru jest przesądzona.

Gdzie patrzeć: cztery pola na skos od każdej nowej gwiazdy i kolory, które ich dotykają.

Technika 3 · podstawy

Kolor zamknięty w jednym wierszu

Jeśli wszystkie wolne pola koloru leżą w jednym wierszu, gwiazda tego koloru jest gdzieś w tym wierszu. Jedyna gwiazda wiersza jest więc zajęta, a każde pole wiersza poza tym kolorem jest puste. Z kolumnami działa to tak samo. To ścisk, pierwsza technika, która działa już na pustej planszy: zanim cokolwiek postawisz, poszukaj kolorów, które są płaskimi paskami z dwóch albo trzech pól. Każdy taki pasek za darmo czyści resztę swojego wiersza albo kolumny.

Później kolor nie musi już mieć kształtu paska. Duży kolor, który kropki zredukowały do kilku pól w jednej linii, jest ściśnięty tak samo, i to właśnie te łatwo przeoczyć. Sprawdzaj kolor ponownie za każdym razem, gdy traci pola.

Gdzie patrzeć: kolory w kształcie krótkich, prostych pasków oraz kolory zredukowane przez wcześniejsze kropki do jednej linii.

Technika 4 · średni poziom

Wiersz zamknięty w jednym kolorze

To ścisk w drugą stronę. Jeśli wszystkie wolne pola wiersza należą do jednego koloru, gwiazda wiersza jest gwiazdą tego koloru. Kolor jest wtedy skończony, więc wszystkie jego pola poza tym wierszem są puste. Działa to też z kolumnami. Ten układ pojawia się, gdy kilka gwiazd wyczyściło już większość wiersza: pozostałe pola często leżą obok siebie, a sąsiednie pola często mają ten sam kolor. Najwięcej daje przy dużych kolorach rozciągniętych na kilka wierszy, bo tracą wtedy wiele pól naraz.

Większość graczy porównuje kolory z wierszami, ale zapomina porównać wiersze z kolorami, więc tę technikę łatwo przeoczyć. Po każdej serii kropek warto przejrzeć wolne pola każdego wiersza i każdej kolumny i sprawdzić, czy wszystkie mają ten sam kolor.

Gdzie patrzeć: wiersze i kolumny, w których zostały dwa albo trzy wolne pola obok siebie.

Technika 5 · średni poziom

Pola, które dotykają całego małego koloru

Kolor z dwóch, trzech albo czterech pól ma gwiazdę na jednym z nich, obojętnie którym. Każde pole spoza koloru, które dotyka wszystkich tych pól, choćby tylko rogiem, nigdy nie może mieć gwiazdy: gwiazda w tym miejscu wykluczyłaby cały kolor. Dla dwóch pól obok siebie w wierszu są to dwa pola nad tą parą i dwa pod nią. Dla litery L z trzech pól jest to pole w rogu, który L obejmuje. To czyszczenie wokół gwiazdy, tyle że wokół gwiazdy, której jeszcze nie widać.

Pola nie muszą od początku tworzyć całego koloru. Duży kolor, który kropki zredukowały do dwóch albo trzech wolnych pól, działa tak samo, podobnie jak ostatnie wolne pola wiersza albo kolumny. O nich jest następna technika.

Gdzie patrzeć: kolory z dwóch do czterech pól, zwłaszcza pary i kształty litery L.

Technika 6 · średni poziom

Czy to zablokuje wiersz?

Weź wiersz, w którym zostały tylko dwa albo trzy wolne pola, blisko siebie. Gwiazda w wierszu wyżej albo niżej, która dotyka ich wszystkich, nie zostawiłaby temu wierszowi miejsca na własną gwiazdę, więc pola, które dotykają ich wszystkich, są puste. To poprzednia technika zastosowana do wiersza zamiast do koloru i na niej opiera się wiele średnich łamigłówek. Z kolumnami działa to tak samo, tylko patrzy się w lewo i w prawo. Dwa wolne pola obok siebie dają do czterech takich pól, dwa nad nimi i dwa pod nimi. Trzy w rzędzie dają tylko dwa: pola tuż nad środkowym i tuż pod nim.

Ten test działa na każde pole: wyobraź sobie na nim gwiazdę, pomyśl o wszystkim, co by wykluczyła, i sprawdź, czy jakiś wiersz, kolumna albo kolor zostaje bez wolnego pola. Jeśli tak, pole dostaje kropkę. Najlepiej sprawdzać pola obok krótkich wierszy i malutkich kolorów. Testowanie pól na chybił trafił trwa zbyt długo.

Gdzie patrzeć: wiersze i kolumny, w których zostały dwa albo trzy wolne pola obok siebie.

Technika 7 · zaawansowana

Dwa kolory w dwóch wierszach

Liczenie działa też na kilku wierszach naraz. Jeśli dwa kolory leżą w całości w tych samych dwóch wierszach, każdy z nich stawia gwiazdę w tych wierszach. Dwa wiersze mają tylko dwie gwiazdy, więc obie są zajęte, a każde pole tych wierszy należące do innego koloru jest puste. Dwa kolory w dwóch kolumnach działają tak samo. Żeby to zauważyć, trzeba patrzeć inaczej: zamiast na jeden kolor naraz, spójrz na pas dwóch wierszy i sprawdź, które kolory mieszczą się w nim w całości.

Działa to też w drugą stronę. Jeśli wszystkie wolne pola dwóch wierszy leżą w tych samych dwóch kolorach, te kolory zużywają swoje gwiazdy w tych dwóch wierszach i wszędzie indziej są puste. Pary małych kolorów często leżą przy brzegach i w rogach, więc od nich warto zacząć.

Gdzie patrzeć: pasy dwóch wierszy albo dwóch kolumn przy brzegu, w których leżą dwa małe kolory.

Technika 8 · zaawansowana

Trzy kolory w trzech wierszach

To samo liczenie działa w większej skali. Trzy kolory, których wszystkie wolne pola leżą w trzech wierszach, zabierają wszystkie trzy gwiazdy tych wierszy, więc każde inne pole w tych wierszach jest puste. Często nazywa się to zasadą szufladkową: trzy gwiazdy, trzy kolory, nie ma miejsca na czwarty. To najtrudniejsza do zauważenia technika Star Battle, bo te trzy kolory rzadko wyglądają na powiązane. Jeden może być długim paskiem, drugi blokiem w rogu, a trzeci dużym kolorem przyciętym przez kropki. Na planszach 7x7 i 8x8 to często jedyna droga naprzód.

Liczą się wolne pola, nie kształty: kolor, który kiedyś sięgał do wiersza 4, i tak się liczy, jeśli wszystkie jego pola w tym wierszu są wykluczone. Przy szukaniu weź każdy pas trzech sąsiednich wierszy albo kolumn i wypisz kolory, które mieszczą się w nim w całości. Trzy kolory dają krok. Cztery oznaczają, że któryś wcześniejszy znak jest błędny.

Gdzie patrzeć: trzy górne i trzy dolne wiersze, potem skrajne kolumny, gdy kilka kropek przytnie już kolory.

Częste błędy

• Pomijanie kropek na skos. Gwiazda wyklucza też cztery pola przy swoich rogach. Bez tych kropek ścisk i liczenie przestają działać, bo oba zależą od tego, które pola są jeszcze wolne.
• Ocenianie koloru po obrysie. Kolor, który wygląda na dużo za duży na jeden wiersz, może mieć już tylko dwa wolne pola, oba w tym wierszu. Liczą się kropki, nie granice.
• Porównywanie kolorów z wierszami, ale nigdy wierszy z kolorami. Techniki 3 i 4 to para. Po każdej nowej gwieździe warto sprawdzić obie.
• Zgadywanie, gdy nic nie wychodzi. Każdą planszę Starlit da się skończyć bez zgadywania. Gdy nic nie działa, przejdź przez techniki po kolei na każdym wierszu, kolumnie i kolorze. Przeoczony krok to zwykle test blokowania albo liczenie dwóch kolorów.